woensdag 16 mei 2018


9 mei 2018  Handbagage. 
Ooit moest ik tientjes bijbetalen want mijn handbagage koffertje paste niet in een 'maat-mandje' van RyanAir of Easyjet: hij was iets te dik, iets te breed maar veel minder lang. Het volume zou hetzelfde moeten zijn, maar ik zag het ding niet meer terug want het moest in de vracht.
Dat overkomt me niet nogmaals dus meet en weeg ik voor het inpakken mijn bagage en lees zorgvuldig de instructies op de vlieg-site. Shampoo, crèmespoeling en dat soort dingen gaan voor de helft gevuld in doorzichtige navul flesjes van de Hema en in doorzichtige zakjes. Een minihaarlakspuitbusje vergat ik eraan toe te voegen en ik werd bestraffend toegesproken door de Nederlandse Veiligheidsdienst op het vliegveld.
Een riem draag ik niet meer tijdens de vlucht, mijn schoenen zijn 'gesp-loos' en ik stop een kleine lege handtas in mijn koffertje, mij kan niks gebeuren. Mijn armbanden kunnen af, een horloge draag ik nooit en als ik mijn ringen ook af zou moeten doen, moeten ze mijn vingers afhakken.
Het kan zo maar zo zijn dat je staat te boarden en je in de rij toch een label om je koffertje krijgt. Vervolgens pakken ze je koffertje af, vlak voor je in de buis stapt en zie je die niet meer terug, je kan nog net je bril, portemonnee, telefoon en IPad eruit grissen...heel onhandig!
Lex was zo brutaal om zijn label er direct weer af te rukken, waar hij bij het instappen een vraag over kreeg, maar hij mompelde iets over 'priority-laptop-&-equipment' en mocht zijn koffer behouden, wat als gevolg had dat mede reisgenoten verontwaardigd reageerden.
Nu had ik dus een handtas in het koffertje gestopt en kon voor het afgeven daarvan mijn tas nog even gauw vullen met 'on-board-bagage'.
Op de terugreis werd mijn koffertje niet eens meer bekeken, gewogen of gecheckt, geen vloeistoffen gezeur, alles direct het ruim in.
Priority bijkopen zodat je je handbagage mag behouden heeft vaak ook al geen zin, want als heel veel mensen Priority hebben gaat alsnog de bezem erdoor. Er is boven gewoon te weinig bagageruimte voor al die koffertjes op korte vluchten. Een goed systeem waarbij je weet waar je aan toe bent, heb ik nog niet ontdekt en iedere keer als je vliegt gelden weer andere regels.
Als het even kan is autorijden toch veel relaxter....

woensdag 2 mei 2018


1 mei 2018 op vakantie met vriendinnen.
Alhoewel de koningsdag een dag is om gezellig feest te vieren, was het voor ons, drie vriendinnen, een rede om drie dagen in het buitenland te zijn. Omdat één van ons vanaf een ander continent moest komen en het verblijf ergens in Europa moest plaatsvinden waar het leuk is, kwam dat logistiek-technisch-gezien het beste uit als we met RyanAir vanuit Weeze zouden vertrekken naar Beziers, Cote de Roussillon - Frankrijk. 
We hadden een appartement in Perpignan geboekt waar we half in de stad zouden zijn en de historie en de cultuur konden opsnuiven -evenals de plaatselijke horeca- en daarnaast ook van de zee en de natuur konden genieten. We hadden een auto gehuurd en dat was heerlijk.
Vanuit vliegveld Beziers naar Perpignan is het een uurtje rijden, maar het leek wel de helft van de tijd want we zaten tijdens de rit al flink bij te praten. Het eerste wat opvalt als je na twee uur vliegen landt in het o zo geliefde Zuid Frankrijk is: 'het licht'. Wat heb ik dat gemist! Alsof je een half jaar onder een tegel hebt gelegen, zo fel is de zon. Ik zei tegen mijn vriendinnen dat ik moest denken aan een liedje: 'misschien ben ik te laat geboren, of in een land met ander licht, ik voel me altijd wat verloren, al toont de spiegel mijn gezicht', etc...
Ik hoef nooit een seconde te wennen, ik voel direct: ik ben thuis, wat is de kleur van de aarde mooi, wat ruikt het hier lekker, wat zijn de 'pins-parasols'- en de cipressen en de cederbomen mooi. Ik kan wel huilen! Straks als we 'thuis' zijn, even naar de bakker, er is er vast wel één om de hoek, in welke bistro komen we straks terecht voor een menu met een 'pichet rosé', of een 'bière pression'. 
Nadat we ons snel geïnstalleerd hadden, trokken we de de oude smalle straatjes van de binnenstad in, waar we in een klein winkeltje iets kochten en de verkoopster vroegen waar je in de buurt goed kon eten. Zo lief en vriendelijk hadden we een gesprek met haar. Ze gaf ons wat adressen, o.a. voor een goed restaurant waar je uitstekend rauw paardenvlees kon eten... Nou er zijn dagen waarbij ik daar niet meteen als eerste aan denk. Of waar je na het eten fijn kan dansen! 'Dat is toch meer voor de jeugd?' probeerden we te vissen... Oh nee, zei ze tactisch; 'daar komen ook dertigplussers'.
Eerst maar eens een 'pastis' op een terras. Daarna hebben we lekker gegeten, vers gebakken inktvisringetjes en dan niet van die rubber opblaasboten maar vers en delicaat, gegratineerde mosselen, ansjovis op gegrilde paprika en als hoofdgerecht zo veel meer lekkere dingen. Als dessert: profiterolles (soort kleine soesjes, maar deze waren pffff zo groot) en meringue-au-citron. Zoek e.v.t. maar even op, heerlijk!
De volgende dag, zaterdag, scheen de zon uitbundig en zijn we vroeg naar zee gegaan om te wandelen en koffie te drinken. Ook daar hebben we weer zo vriendelijk gesproken met de franse ober. Het is immers geen seizoen dus iedereen heeft alle tijd. 
Het kustplaatsje stelde niks voor, een kleine vakantie nederzetting met een souvenir winkel, een bar, een restaurant en een marktje van niks, enkele kraampjes met localen maar god wat een super voedsel, zo puur en het rook er heerlijk naar verse groente en fruit zo van het land, 'un poulet roti' -een soort kippen-gril-automaat-, 'les saucissons secs' -droge worst- , olijven, olie ennnn... aardbeien van een goddelijke kwaliteit, zo zoet en zo geurig heb ik ze lang niet meer gehad. 
Het viel ons op dat iedereen zo relaxed is, ook in het verkeer en op straat. Daarna besloten we naar het stadje Collioure te gaan bij de Spaanse grens. Het was lang geleden dat ik daar geweest ben en het was een feest om daar te zijn! Ook daar hebben we weer heerlijk gegeten en door de oude stad en de haven gelopen, langs de kade en de boulevard.
's Avonds wilden we thuis een wijntje open maken voor bij een salade, brood en kaas. Maar wat een gedoe zonder kurkentrekker! Het werd een complete witte wijndouche en toen we later op de avond een rode openmaakte onttrok zich hetzelfde 'drama' waar we wel enorm van de slappe lach hebben gekregen. De rode spetters zaten bijna tot het plafond, dus de keukenmuur moest snel met schuurspons en wc reiniger gepoetst worden, ook dat ging met pijn in de buik van het lachen.
De volgende dag, zondag, zaten wij, de drie meisjes al braaf om half tien in de 'Cathedrale Saint Jean Baptiste de Perpignan' om de mis bij te wonen, die op de automatische piloot werd voorgedragen door een onverstaanbare pastoor en twee misdienaartjes van zo'n zes en elf jaar, waarvan de oudste veel te ambitieus bijna de pastoor op komische wijze op een zijspoor zette. De knul had duidelijk ook de leiding over de jongste die op een gegeven moment geen zin meer had en zich probeerde te verstoppen. Doch dat durfde hij zich niet helemaal te permitteren en kwam schoorvoetend weer te voorschijn waarbij hij op zijn kop kreeg van zijn oudere 'vriend'. Al met al een bijzonder grappige voorstelling. Evenals de families in de kerkbanken waarbij de kinderen zich stierlijk zaten te vervelen en er meppen werden uitgedeeld of kleintjes die aan de arm van de ouder naar buiten werden gesleept en voor mijn gevoel tussen de bedelaars werden gegooid om af te koelen.
's Middags zijn we de stad ingegaan en een oud- niet meer in gebruik zijnde hotel bezocht. Hotel Pams met een indrukwekkend art-niveau interieur. Het hotel was een soort museum op zich, een bijzonder gedecoreerde grote hal met statige trappen, een prachtig onderhouden binnentuin en met een beetje fantasie zag je de rijk geklede welgestelde gasten uit het begin van de vorige eeuw door de ruimtes schrijden.
De enige suppoost die er was verveelde zich en was nodig toe aan een gesprek. We vroegen hem iets over de historie en daar ging hij los. De hele Europese politiek kwam langs. Een gesprek die al moeilijk is in het Nederlands, ik moet zeggen, een deel begrepen we niet helemaal maar toch was het boeiend om over de cultuurverschillen te praten tussen Frankrijk en zijn gebied: de Catalanen en de noordelijke landen. Hij was het zat, het eeuwige verschil tussen rijk en arm, links en rechts... nee de noordelijke landen waren veel meer gelijkmatig en sociaal: wees maar blij zei hij uiteindelijk; jullie hebben prachtige tulpen! Ja, zeiden wij: en jullie 'het licht'. 'Licht'? Het was hem nog niet opgevallen... Het regende die zondagmiddag en voor het echte onweer losbarstte doken we de kroeg in.
De volgende dag, maandag was het tijd om de koffers te pakken. We vlogen pas om vijf uur en we konden nog net heerlijk lunchen aan zee. Eén van ons had mooie herinneringen aan Sète, niet ver van Beziers. Ik had ook herinneringen, vooral aan de plaatselijke industrie. Zij niet, dus waarschijnlijk had ik iets gemist waardoor ik nieuwsgierig werd. Het bleek een alleraardigst stadje. Onder de boulevard parkeerden we onze auto en niet veel later zaten we op een zonovergoten terras aan de Kir! 


We deden qua menu niet moeilijk en bestelden alle zes mogelijkheden van het voor- en hoofdgerecht van het handgeschreven schoolbord wat in rap tempo op tafel kwam. En wederom... goddelijk van kwaliteit. Nog even genieten van Zuid Frankrijk, de geur, de zee en 'het licht'.

dinsdag 13 maart 2018


12-03-2018 Feestdagen.
Ik bladerde gedachteloos door wat reclamefolders die in de bus lagen en de zoveelste domme Paashaas staarde mij aan. De winkels liggen al weken lang vol met paaseitjes en je hoort er niet meer bij als je niet ook een versierde tak hebt staan.
Wat doe jij met de Pasen? vraagt iemand... Fijne Paasdagen! Wat eten jullie met de Pasen? Wie komen er met de Pasen? Ongewild leggen we ons weer van alles op: wat doe je aan met de Pasen, gaan we naar de ‘Passion’ kijken op tv, een muziek programma van teleurstellende kwaliteit, uitgevoerd door altijd dezelfde artiesten, sorry: ik krijg jeuk van die mensen.
Waar gaat het over? Ik vraag me al jaren af: wat vieren we eigenlijk? En niet alleen met Pasen maar ook met Pinksteren en de Kerst, de Hemelvaart, allen christelijke feestdagen. Jezus werd op vrijdag aan het kruis gehangen en drie dagen later was het Pasen. Best interessant om eens op te zoeken wat er in feite gebeurde en gevierd wordt en waarom Goede Vrijdag zo heet, wat is ‘opstaan uit de dood’, wat wordt daarmee bedoeld? Ik ga dat hier niet uitleggen, dat kan je allemaal zelf opzoeken, maar weet wat je viert, het is immers je eigen cultuur en je eigen historie.
Vroeger vierden wij hier geen Halloween. De katholieken hadden hun Allerheiligen en Allerzielen en Halloween is overgewaaid uit Amerika en is nu een (vreselijk) horror- en verkleedfeest geworden.
Laatst sprak ik met een vriendin over Valentijnsdag, ook iets overgewaaids en wat er vroeger niet was. In Amerika stuurde je iemand die je stiekem bewonderde met Valentijnsdag een kaartje en dat was het dan. Tegenwoordig moet je je lief overladen met cadeaus! Wat doen we onszelf aan, de retail praat je een schuldgevoel aan als je niet meedoet aan die onzin, je gaat bijna geloven dat je moet. Je zou je partner bijna nog zuur aankijken als hij of zij niet aan de verwachting voldoet omdat die wellicht nog in vroeger tijden leeft.
Binnenkort, op één april is het Pasen en ik wil jullie zeggen, doe het rustig aan, je hoeft niks. Geniet gewoon van wat er is en wat je hebt en wie je bent en als je het leuk vindt duik je eens in de historie en wie weet heb je zin om dan bijvoorbeeld naar de kerk te gaan, maar ook dat moet je vooral allemaal zelf weten.
Mag je dan niets meer vieren? Oh ja, vier feest zoveel je wilt, maar verwacht niet zo veel van elkaar en van je zelf.

27-02-2018 Wintersport.
Dit is de eerste winter zonder kinderen in huis. Ze wonen 'een deurtje verderop', niks aan de hand, maar het doet onwillekeurig denken aan de laatste winter zonder kinderen, iets meer dan dertig jaar geleden.
Ik was in blijde verwachting van onze 'creature met mateloze energie' en dat beïnvloedde mij zonder dat ik het me echt bewust was. Tussen kerst en oud en nieuw hadden we vrij en wilden Lex en ik op wintersport om onze laatste vakantie samen te vieren. 
Via een overnachting bij Lex zijn broer in Darmstadt ploegden wij ons dapper op de Duitse autobaan een weg door de sneeuw richting de Vogezen. 
In de Guide de Michelin had ik enkele weken daarvoor een leuk hotel gevonden boven op de berg Le Grand Ballon en in mijn beste Frans gebeld voor een reservering. Eigenlijk waren ze gesloten, maar twee jonge mensen konden ze nog hebben als we met de pot wilden mee eten en niet te veel noten op de zang hadden.
We gingen veel te laat weg bij Lex zijn broer en de route duurde iets langer vanwege de enorme hoeveelheid sneeuw, dus was het al donker toen we onderaan de berg van Le Grand Ballon stonden, bij een bord waarop vermeld stond dat sneeuwkettingen verplicht waren voor de 'Col', maar die moesten nog gekocht worden. 
Even later prutste Lex de kettingen om de bevroren en bemodderde banden terwijl de sneeuwstorm de handen bijna deden bevriezen. Gelukkig ben ik heel goed in het vasthouden van de zaklantaarn en kon ik goed bijschijnen terwijl ik met veel ohh's en ahh's lof zong en aanmoedigde.
De route omhoog tussen de besneeuwde woudreuzen was adembenemend mooi en spannend omdat je niet goed kon zien hoe de weg liep. Er reed niemand, we waren gelukkig de enige op de weg. 
Boven aangekomen hadden ze ons eigenlijk al niet meer verwacht maar we waren welkom. Het hotel leek op een enorme koekoeksklok, de kamers waren gedateerd maar warm en gezellig en wij vroegen of we nog iets konden eten. 'Pas encore mangé??' schrok de dame, en snel werd in de hal, naast het vuur in de enorme haard, waar je makkelijk met een heel gezin in zou kunnen zitten -als dat zou moeten-, een tafeltje gedekt. 
We begonnen met een bord aardappelsoep en daarna nog enkele gangen met zware bergkost. Lex en ik probeerden als twee keurig opgevoede mensen ons bordje telkens goed leeg te eten waarna we amper nog konden zitten en gestrekt, volgepropt en tevreden in bed vielen.
De volgende dag was het schitterend weer en hebben we sleetje gereden en lang gewandeld. 
We hadden amper geld te besteden, we waren zwanger, dus skies huren bewaarden we voor 'als we later groot waren' want waarschijnlijk zou ik skiën heel erg leuk gaan vinden, dus daar kon ik dan maar beter niet aan beginnen.
De ochtend dat we weer naar huis moesten was het bitter koud. Het sneeuwde en het stormde. Ons oude Renaultje Vijf had net iets te lang gestaan en startte niet. Lex zei dat de bougies waarschijnlijk vervangen moesten worden en gelukkig had hij nog een reserve setje. Ik zag hem vanuit mijn hotelkamerraam, gebogen over de geopende motorkap, voor mijn gevoel eindeloos prutsen. Het 'blijf jij maar lekker binnen' hoefde hij niet twee maal te zeggen dus wachtte ik geduldig.
Uiteindelijk kon er worden gestart en Lex kon worden ontdooid terwijl de auto buiten niet geheel klimaat neutraal stond warm te draaien.

Dat is nog eens winterSPORT, vechten tegen de elementen en je warm en gelukkig voelen als je hebt doorstaan en overwonnen.


02-07-2017 
Op de zuid Franse camping. Deel zes, laatste deel. 
Qua buur-gebeuren is het een rustige week geweest. Het vriendelijke Franse echtpaar waren uiterst aangename mensen. Ze stonden er ieder jaar vijf weken, maar vonden dat niet altijd alleen maar leuk. Waar hing dat vanaf vroeg ik, van de buren? Ja dat was zeker zo. De buren die na ons zouden komen maakten ieder jaar weer te veel lawaai. 
Het was ons al meer opgevallen dat het net een dorp is waar velen elkaar weer herkennen van het jaar ervoor en daarvoor.
Met een glimlach zei ik een keer tegen hen dat vakantie gewoon 'keihard werken' is toen ze bij windkracht zes luid zuchtend en steunend een tentje probeerden op te zetten. Hun kinderen zouden komen. Het tentje vatte telkens wind en wilde wegwaaien als een ballon. Ze hebben er een dagdeel over gedaan. Uiteindelijk klonk er een 'bravo' en waren ze erin geslaagd.
De laatste dag heb ik gevraagd of ze al wisten welke eigenaardigheden de Nederlanders hebben, maar daar wisten ze (beleefdheidshalve?) geen antwoord op. 'Is het u nooit opgevallen dat Nederlanders slecht autorijden in het buitenland? Zeker als er een caravan achter hangt?' Ik hoor Lex immers regelmatig mopperen als onze dierbare landgenoten stumperen en sukkelen op de internationale autosnelwegen. 'We gaan er zeker op letten!' antwoordden ze licht verbaasd. Bij ons vertrek werden we allerhartelijkst uitgezwaaid, ook door de Duitse buurvrouw met haar grote kat op de arm. 



03-07-2017 

De camping midden in Frankrijk die volgde voor de overnachting was een saaie Nederlandse ANWB camping met alleen maar Nederlanders. Als een karikatuur werd dat vakantie vierende type, die daar weken lang verbleven, uitvergroot. Bij mij gaat meteen de satire knop om. Verveeld lezen ze met hun rug naar hun steriele caravan een boek. Voor hun neus een mok koffie. Ze zijn direct compleet afgeleid als je je bij aankomst je wilt installeren. Nieuwsgierig veren ze op als je de caravan op de plek neerzet. Gelukkig is Lex daar handig in valt er weinig te kijken, maar wellicht ook dat is te spannend en kan het niet gemist worden. Het zijn uitstekende waakhonden, want ze houden alles in de gaten. Ze lijken op elkaar, want het is het meest onopvallende grijze type die je je kunt voorstellen. Later weet je ook niet meer naast wie je gestaan hebt, of je iemand gesproken hebt of met wie, want ze zijn zo weer uit je geheugen verdwenen, je hebt ze als het ware niet eens gezien. Makkelijk kort grijs haar, onopvallend brilletje, driekwart broek, fleece vestje, makkelijke schoenen, kleurloze kleding, kleurloze mensen. Ze vragen bij de receptie naar wandelroutes of fietsroutes want ze willen 'avontuurlijke' tochtjes maken maar het moet wel voor ze uitgestippeld zijn. Zij kookt in de caravan geurloos eten en eten dat dan zwijgzaam voor hun caravan op en blijven je in de gaten houden, want als er iets 'gebeurt' moet dat even bekeken worden.
Mocht u in dit zojuist omschreven profiel passen, neem het niet te serieus. Satire-light. Ha ha!



26-06-2017 Deel vijf. 
Naast ons staat aan de ene kant een Duitse dame met een Perzische kat, alleen. Bewonderenswaardig. Jarenlang heeft ze met haar man hier gekampeerd, maar nu is hij er niet meer maar gaat ze nog steeds...
Aan de andere kant staat een Frans echtpaar van ongeveer 75 jaar. Een mooi echtpaar, beiden ooit jong en mooi, nu alleen nog mooi. Stijlvol en klassiek.
Nadat hij gisteren geholpen had met het duwen van de caravan herkenden we ze van de eerste keer dat we hier waren in 2013.
Vandaag waaide het als een malle. Lex en ik wilden een windscherm maken van een oude luifel die we nog hadden liggen. Klapperend en flapperend probeerden we het doek dubbelgevouwen ergens tussen te spannen tot ik zei: lex, dit gaat het niet worden. Je staat aan zee en het waait, laat het lekker waaien! Na toch één en ander geprobeerd te hebben, hebben we de zooi maar opgevouwen en weer weggepropt in een luik van de caravan.
De Franse buurman vroeg of het ging met de wind en alles en er ontstond een praatje. 

'Je me souviens... begon ik, 'dat we al eerder buren zijn geweest.' Hij kon het zich niet meer duidelijk herinneren, maar zijn vrouw wel en ze had dat ook al gezegd zei hij. Mijn beste Frans omhoog halend vertelde ik hem dat ik hem toen gevraagd had waarom de oudere Franse dames en heren met hun handen op hun rug voorovergebogen door de branding liepen en af en toe met hun vingers schraapten in het zand. Ik had hem toen gevraagd wat ze zochten, garnalen, krabbetjes of iets anders eetbaars? Hij moest lachen en zijn vrouw heeft mij toen afgeschuurde ronde steentjes en schelpjes laten zien waar dan een spiraaltje in zaten. Ohhh is dat het. Iedere nationaliteit heeft zo zijn eigen aardigheden, Duitsers graven altijd in het zand en bakenen hun plaatsen af, ja dat herkenden zij ook, Engelsen hebben altijd een bijzondere huidskleur (geen) en wij NL hebben ook onze gewoontes... Ik wachtte af... wat hij zou noemen. In de loop van de week wil ik het graag horen! zei ik lachend tegen hem. Ja hij wist nu weer dat ik dat gevraagd had, over de Fransen. Hij vond het ook raar, had hij toen gezegd. Die oudere vrouwen die gebukt lopen (hij deed het even na) en dan vaak nog zonder bovenstukje, dat hangt dan allemaal maar naar beneden... Hij maakte er een gebaar bij en ik vond hem erg grappig. 'Hebben jullie wel eens dat soort steentjes gevonden?' vroeg hij. 'Nee, nooit gevonden maar ook nooit naar gezocht, wij lopen niet gebukt langs de zee'.
26-06-2017
In het kader van... deel vier. 
Ik zit nu met Lex op het terras van het sportcafé F1 te kijken met een biertje. Ze gaan zo starten... Lex zit gemoedelijk te babbelen met andere F1 mannen uit the UK en ik schrijf op mijn IPad. 
Vanochtend zijn we verhuisd. Twee weken op één plek was bij de reservering niet mogelijk, maar wij vonden het geen probleem om halverwege te verhuizen. Van Gunter en zijn vrouw hebben we geen afscheid meer kunnen nemen, zij vertrokken vroeg. Ik zou ook niet weten hoe, gezien zijn basisemotie 'boos en wantrouwen' was. Maar blijkbaar had hij onze opmerking van ooit: 'we like your music' goed onthouden. De laatste dag wilde hij een beetje indruk maken op zijn nieuwe achterburen dus hij had zijn speaker buiten gehangen en was ineens ongevraagd de DJ van de nederzettingen. Ik moet zeggen: zijn smaak was te pruimen, maar wij hebben een aversie tegen alles wat je ongevraagd opgedrongen krijgt. Of dat nou goedkopere providers zijn, energieleveranciers of de hele dag muziek van je buurman, ik wil het niet door mijn strot gedouwd krijgen. Ik zag Gunther nooit iets drinken, maar nu zat hij enorm aan de wijn. De muziek ging harder, zijn vrouw deed af en toe een dans nijging, want ze was allang blij dat hij eindelijk een beetje los kwam. Gelukkig was Gunther een ochtend man, want om elf uur s avonds verdwenen ze inclusief hond en poes de caravan in en was het stil. Een oase van rust.
Verstappen is uitgevallen...
Vanochtend waren we op ons gemak de spullen aan het inpakken, het was zwaarbewolkt dus goed weer voor dat soort klusjes. Het was half elf, bijna klaar, even aan de koffie, komt er een soort Hyacinth om de hoek. In hoog Engels vroeg ze ons wanneer we onze plek dachten te verlaten aangezien je om tien uur van je plek moest zijn. Ze had haar caravan al op straat geparkeerd staan. Ik antwoordde dat we spoedig zouden vertrekken, maar dat je niet eerder op je plek dient te verschijnen dan één uur!'
Op mij neer kijkend zei ze hooghartig: 'I know the rules darling, I come here for twenty years. Take it easy. Don't rush!' 
En toen ontdekte ze Tabbert, oude buren, warme begroeting en streek er neer voor koffie. Tabbert grapte nog over de schutting: 'hup hup, opschieten jullie, haha!' Waarop ik antwoordde: 'Pass auf, als onze nieuwe plek niet vrij is, komen wij ook koffie drinken!' Tabbert lachte vermakelijk. 
En zo verlieten we de plek. Ons nieuwe onderkomen, weer direct aan zee, tussen het riet, met veel privacy en is ook weer goed te doen. 
Hee deze buren kennen we ook uit 2013 toen we hier voor het eerst waren. Wordt vervolgd...